Het (water-)leidingweekend
Het was de avond van 28 augustus en het regende. Een uitermate toepasselijke dag dus voor de leiding van de Granaet om eens deel te gaan nemen aan de watersport. Als locatie hiervoor was Harderhaven uitgekozen, het opleidingscentrum voor het waterwerk van Scouting Nederland. Hoe verder we ons van Friesland verwijderden hoe droger het werd en zowaar, in Harderhaven waaide het alleen nog maar (hard). Daar aangekomen werden de tenten opgezet op de enige plaats waar je niet bijna meteen van het terrein afwaaide. Wim koos direct daarna met een opblaasboot je het ruime sop en toonde zich hiervoor een waardige bemanning. Waarmee ik maar wil zeggen, dat toen hij terugkwam het bootje nog heel was. De verdere avond werd met verheven discussies gevuld, met vuur en jassen aan.
En toen werd het ochtend en de zon scheen. Een aantal leid(st)ers koos voor een uitgebreide voettocht over de Veluwe en dus voor zondag varen. De rest koos voor vandaag varen en werden dus opgescheept met het boodschappen doen. De eerste groep vertrok vol goede moed en volle auto's naar het oude land en heeft zich behalve met lopen ook voor een belangrijk deel bezig gehouden met het oplossen van de vraag: "Hoe krijg ik mijn auto weer uit de bagger?" Na het oplossen van dit praktijkprobleem is ook Johan er van overtuigd dat zijn vervoermiddel niet volmaakt geschikt is voor het betere terreinrijden. Sjoerd was als goed padvinder op de terugweg de weg terug enigszins uit het oog verloren (hij zou gaan varen en bracht alleen maar even wat mensen weg), zodat de wachtenden ruim de tijd hebben gehad de skyline van Harderwijk te bekijken. Uiteraard loste zich alles, zoals in onze groep gebruikelijk, tot genoegen op en werd er een lelievlet opgetuigd. Dit is een zeilboot, speciaal ontwikkeld voor de zeeverkenners. Een stalen vlet, voorzien van grote drijfkasten en niet te vernielen. Om met zoiets te zeilen en niet te dobberen is er behoorlijk wind nodig, maar die was er dan ook in ruime mate. Met ondergetekende aan het roer hebben we een tochtje gemaakt in noordelijke richting en weer terug, waarbij de nieuwelingen in de zeilsport gemerkt hebben dat zeilen in een boot niet alleen maar op een bankje zitten is.
Nadat de hele groep weer verzameld was, moest er hout verzameld worden voor het barbecuekampvuur. Dat dit makkelijker gaat in een bos dan in een polder is ook maar even een weet, maar het brandde prima. Iets later op de avond werd de combinatie kampvuur / barbecue wat makkelijker omdat we van een andere aanwezige groep een prima brandende houtskoolbak kregen aangeboden. Dat de inhoud van deze bak tijdens het transport nog even werd gebruikt om een aantal vierkante meters grasveld volkomen te vernietigen mag slechts een klein detail genoemd worden. Algemeen avondprogramma: eten, drinken en ouweh... praten.
En toen werd het ochtend en de zon scheen en het stormde. Na het ontbijt werd er met het oog op de aanstormende bewolking gekozen voor eerst maar de tenten afbreken en opruimen. De andere aanwezige groep, een zwemclub die in het gebouw verbleef, was op het idee gekomen om met zelfgebouwde vlotten een parcours af te leggen. Of het nu was om te kunnen aantonen dat dit wel degelijk een zwemclub betrof of dat er van gebrek aan pionierervaring gesproken moet worden zal wel altijd onbekend blijven, maar we hebben ons best vermaakt. Daarna was het weer van een zodanige kwaliteit dat zeilen eigenlijk niet meer leuk en/of verantwoord was. Echter, gevaren zou er worden en zo werd dus een stapeltje Canadese kano's te water gelaten. Varen met deze dingen is als het stormt niet echt simpel. Dit werd nog even bewezen door de gebroeders De Vries, die er een zwemtochtje voor over hadden om dit in de praktijk aan te tonen. Hierbij bleek tevens dat zwemvesten niet eens zo'n gekke uitvinding zijn. De overige onverschrokken vaarders zagen kans om droog te blijven (gingen althans niet zwemmen) en er werd nog heel wat afgepeddeld. De niet vaarders zaten e.e.a. met gemengde gevoelens gade te slaan, vooral gehuld in kleding, jassen, dekens en dekzeilen. 't Regende namelijk intussen.
Na beëindiging van de activiteit en werd een gezamenlijke maaltijd genuttigd in een Harderwijks etablissement. Hier zag Eelke 'bok' Bakker kans zijn gemaakte kosten terug te verdienen door de aanwezige gokkast te ledigen. Dit betekende tevens het eigenlijke einde van het weekend en een ieder koos zijns/haars weegs terug naar het noorden. We zullen er met genoegen naar terug kijken en organisatoren, hartelijk dank. Als enige advies wilde ik meegeven om volgend jaar met het KNMI een sluitende overeenkomst aan te gaan, dan wel onze groepsweergod CCO, desnoods onder dwang, mee te slepen.
Cees H.
« terug naar granaetpraet 1992 (6) - nummer 3
email | disclaimer | laatst bijgewerkt: ongeveer 51 maanden geleden
